Engelenervaringen: een duwtje in de goede richting

De redactie van ons magazine Gaandeweg vroeg mensen naar hun engelenervaring. Het leverde bijzondere, ontroerende en kwetsbare verhalen op. Vandaag de tweede, over een engel met een stimulerende boodschap. 

Ds. Cor Baljeu, predikant van de Open Kring, vertelt: “Worstelend met de vraag: ‘wat wil ik worden als ik later groot ben?’ werd verpleegkundige mijn keus, want één ding wist ik wel: werken met en tussen mensen, corebusiness van verpleegkundigen. Tijdens die opleiding leverde ik een toets psychologie foutloos in. De docente zei: ‘niemand heeft deze test ooit foutloos gemaakt, waarom ben je geen wiskunde gaan studeren?’ Dat woord bleef hangen: studeren, wie ik? Dit paste niet bij mijn zelfbeeld: een universitaire studie is niet voor mij weggelegd. Wel landde deze opmerking als een zaadje dat nog moest ontkiemen. Maar die opmerking opende voor mij voorzichtig een perspectief: … als ik inderdaad potentie bezit voor een universitaire studie, dan moet dat theologie zijn. De verpleegkundige werkt met lijden, vaak wordt lijden als zinloos betiteld. Theologie accepteert die zinloosheid niet, dat sprak mij aan. Maar studeren: wie ik?

Enkele jaren later – inmiddels vader van twee kinderen – tijdens de verjaardag van mijn schoonmoeder een toastje met kip-kerriesalade vullend, zei haar vriendin, zomaar uit het niets: ‘… weet je wat jij eigenlijk had moeten  worden, maar ja,’ zei ze, ‘dat is nu te laat natuurlijk: predikant!’ Het broze toastje brak in mijn hand. Deze opmerking werkte als een plens water dat het eerder ingedaalde ‘studiezaadje’ deed ontkiemen.

Was zij een engel? Geen idee, wel heb ik deze opmerking als een enorm stimulerende boodschap richting het predikantschap ervaren: ga die weg nou maar, hoe lang deze ook zal zijn!”

Tekst: Karin Vrieling
Het artikel ‘Engelenervaringen’ verscheen in Gaandeweg, u leest het magazine hier.