Een vuur dat nooit meer dooft

Webredacteur | 30 oktober 2019

Pinksteren is het feest van de kerk wereldwijd. Voor Pinksteren zat een groepje mensen te wachten op wat hen was voorspeld, maar niet goed wisten wát hun te wachten stond.

De Geest brak door, mensen in verwarring, mensen uit de hele wereld, mensen van diverse pluimage  hoorden dat God sprak tot de wereld en daarbij zich niet beperkte tot een select groepje mensen. Frisse lucht en zuurstof kwam de kerk van die dagen binnen, het vuur werd daardoor aangewakkerd en kon zo blijven branden.

Wat is er na 2000 jaar in ons land van overgebleven. De secularisatie verslaat z’n duizenden en als kerk voelen we ons gemarginaliseerd. We doen er niet meer toe, zo lijkt het. Een reden om de veren maar te laten hangen en een beetje in marge door te ploeteren en conserveren wat we nog hebben en dat vooral koesteren? Houden wat we hebben, desnoods op een lager pitje?

Als Protestantse Gemeente Zwolle zitten we noodzakelijkerwijs in het proces van Heilige Huisjes. De uitgaven dienen te worden aangepast aan de realiteit van de inkomsten en dat is heel verstandig. Een reactie kan dan zijn om in je kerkelijke schulp te kruipen en het kerkenwerk op kleinere schaal voort te zetten.  Het vuur dreigt dan te doven. Dit is niet de bedoeling van Pinksteren. De kerk is er niet voor zichzelf, maar voor de ander.

De kerk wil graag diaconaal en missionair zijn. Laten we dan ook zijn wat we zeggen te zijn. De kerkdeur mag gerust wat meer open, zo komt er zuurstof en frisse lucht binnen. Het vuur blijft alleen dan brandend. Stel de kerk als gemeenschap en als gebouw open voor migrantenkerken, open de deur voor initiatieven die het leven van mensen mooier en beter maken. Je haalt wellicht ander type mensen binnen, mensen die er anders uitzien, het anders doen of die zelfs anders ruiken. Misschien gaat om mensen met wie je liever niet gezien wil worden, maar die er toch bij horen. Ervaar het onbekende niet als bedreigend en durf je kwetsbaar op te stellen. Het kerk zijn wordt minder voorspelbaar, maar er is nieuwe zuurstof en een frisse wind nodig om het vuur brandend te houden.

In mijn werk kom ik veel mensen tegen die beschadigd en gemarginaliseerd zijn. Ze hebben het niet gemaakt in het leven en voelen zich een loser. Zij herkennen de boodschap van de kerk niet (meer). Voor hen is dit een luxe bezigheid en valt het buiten hun leefwereld. Zij staan in de overleefstand en hebben vaak niet meer de ruimte in hun hoofd  om aan ‘geestelijke’ zaken toe te komen. Het gaat om mensen die niet komen met hun zonden, maar met hun wonden. Laat de kerk van 2019 een pleisterplaats zijn waar ruimte is, waar mensen worden gekend in wie en om wie ze zijn. Een dergelijke kerk houdt het vuur van geloof, hoop en liefde brandend. Een dergelijke kerk doet er werkelijk toe, wel of niet gemarginaliseerd.

Wim van Ree, diaconaal consulent.